آنتن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
آنتن یک تلویزیون که تنها قادر به دریافت امواج می‌باشد

به طور کلی آنتن از یک سیم مستقیم تشکیل شده است که اگر در فرستنده به کار رود، امواج فرستنده را به امواج الکترومغناطیس تبدیل نموده و پخش می نماید و اگر در گیرنده به کار رود، امواج الکترومغناطیسی موجود در فضا را دریافت نموده و تبدیل به امواج الکتریکی نموده و جهت آشکار شدن، به مدار گیرنده می دهد .

معمولا در گیرنده‌ها هر آنتن به ازاء یک فرکانس مشخصی، به تشدید درآمده و به ازاء آن فرکانس، ولتاژ ماکزیمم مشخصی تولید می نماید. هرگاه طول آنتن متناسب با طول موج دریافتی باشد، موج کاملا در آنتن قرار می گیرد و اصطلاحا می گویند آنتن رزنانس شده و یا به تشدید در آمده است یعنی آنتن با موج رسیده هماهنگ شده است و در این حالت ولتاژی که به آنتن رسیده، حداکثر است .

البته نیازی نیست که طول آنتن حتماً با طول موج رسیده کاملا برابر باشد، زیرا جهت رفع این مشکل سیم پیچی را به همراه یک یا دو خازن متغیر به آنتن اضافه می کنند تا حالت تشدید را در آنتن بوجود آورند.

جنس آنتن معمولا آنتن‌ها را از یک فلز هادی و سبک مانند آلومینیوم درست می کنند .

طول آنتن با آزمایش‌ها تجربی نتیجه می‌شود که کوتاه‌ترین آنتن، باید طولش برابر با نصف طول موج فرستنده باشد.

  • آنتن نیم موج (هرتز)
  • آنتن مارکونی
  • آنتن یاگی
  • آنتن بشقابی
  • آنتن تلسکوپی